ΑΣΕΠ 2008

Στην Αθήνα κατά την αρχαϊκή εποχή και τον 5ο π.Χ. αιώνα, τα σπίτια των πλουσίων:
1. φανέρωναν πλούτο και δύναμη.
2. επιδείκνυαν το καλό γούστο του ιδιοκτήτη τους.
3. δεν ξεχώριζαν από τα σπίτια των πτωχών.
4. μιμούντο τους ναούς
Στην αυλή της αρχαϊκής και κλασικής ελληνικής κατοικίας υπήρχε συνήθως:
1. το άγαλμα της θεάς Εστίας.
2. διακοσμητικός κήπος.
3. βωμός.
4. μικρή τεχνητή λίμνη.
Ο «ανδρώνας» της αρχαίας ελληνικής κατοικίας χρησιμοποιείτο ως χώρος:
1. κοινωνικής ζωής του κυρίου του σπιτιού.
2. ύπνου του κυρίου του σπιτιού.
3. άθλησης του κυρίου του σπιτιού.
4. επαγγελματικής δραστηριότητας του κυρίου του σπιτιού
Στους Όρνιθες ο Αριστοφάνης παρουσιάζει τον αστρονόμο Μέτωνα να χωρομετρεί την πόλη και να
λέει: «και θα μετρήσω μ’ ένα χάρακα ίσιο που θα εφαρμόσω, κι έτσι:
1. θα σου γίνει τετράγωνος ο κύκλος».
2. θα χαράξω ίσιους δρόμους».
3. θα κόψω ίσιους κλήρους».
4. θα σχεδιάσω μια πόλη τετράγωνη»
Η οργάνωση του «συμπαντικού χώρου» από τον Αναξίμανδρο αντανακλά:
1. την αστρική θρησκεία των Βαβυλωνίων.
2. τις πολιτικές αρχές της ισονομίας και της αυτονομίας.
3. την ομηρική αντίληψη ότι η γη είναι ένας επίπεδος δίσκος που περιβάλλεται από έναν κυκλικό
  ποταμό, τον Ωκεανό.
4. το μύθο με το πιθάρι απ’ όπου ξεπηδούν οι ρίζες του κόσμου, που αναφέρει ο Ησίοδος.
Ο Ιππόδαμος, όταν του ανέθεσαν να ξαναχτίσει τη Μίλητο, δημιούργησε:
1. ένα λαβύρινθο από δρόμους που κατηφορίζουν χωρίς τάξη τις πλαγιές ενός λόφου.
2. μια πόλη με ορθοκανονικό σύστημα τετραγώνων και «κέντρο» την αγορά.
3. μια ακτινωτή πόλη που αναπτύσσεται στη βάση της μυκηναϊκής ακρόπολης.
4. μια πόλη με ιεραρχημένες ζώνες λειτουργιών.
Ο όρος «κοσμικός άξονας» (axis mundi) εκφράζει:
1. τον οδικό άξονα που συνδέει σημαντικές πόλεις μεταξύ τους, κατά την αρχαιότητα.
2. το συμβολικό άξονα που συνδέει την κατοικία του ηγεμόνα με το ιερό κέντρο, στη μεσαιωνική πόλη.
3. ένα μυθικό άξονα σύνδεσης των ουράνιων σωμάτων, στη βαβυλωνιακή αστρική θρησκεία.
4. το συμβολικό άξονα επικοινωνίας του κόσμου των ανθρώπων με τον κόσμο των θεών, στις
  παραδοσιακές κοινωνίες.
Σύμφωνα με τον Alberti η αυλή μιας κατοικίας πρέπει να μοιάζει:
1. με κομμάτι της φύσης.
2. με τον εσωτερικό χώρο της κατοικίας.
3. με την αγορά μιας πόλης.
4. με θεατρικό χώρο.
Η μορφή της villa Rotonda του Palladio διέπεται από:
1. έλλειψη συμμετρίας.
2. μαθηματική αρμονία.
3. πολυπλοκότητα.
4. προοπτική παραμόρφωση.
Στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, «πλατυμέτωπη» κατοικία ονομάζεται η ορθογώνια κατοικία που:
1. έχει είσοδο στην επιμήκη πλευρά.
2. στέφεται από πλατύ γείσο.
3. περιβάλλεται από αυλή.
4. το ύψος της είναι μικρότερο από το πλάτος της
Στη βυζαντινή κατοικία, ο «ηλιακός» είναι:
1. εξώστης.
2. ημιυπαίθριος χώρος.
3. κήπος.
4. αυλή.
Το «χαγιάτι» της ελληνικής παραδοσιακής κατοικίας ΔΕΝ συνδέεται:
1. με τα υλικά και τον τρόπο κατασκευής της.
2. με τη λειτουργία του εσωτερικού της χώρου.
3. με τη θερμική συμπεριφορά του κτίσματος.
4. με την τυπολογία του εσωτερικού της.
Το «σαχνισί» είναι:
1. ο προθάλαμος στον οντά του ελληνικού παραδοσιακού αρχοντικού.
2. ξύλινο διαχωριστικό στο εσωτερικό του ελληνικού παραδοσιακού αρχοντικού.
3. αρχιτεκτονική προεξοχή του ελληνικού παραδοσιακού αρχοντικού.
4. καθιστικό στο μετζοπάτωμα του ελληνικού παραδοσιακού αρχοντικού
Η δίτονη σειρά παραθύρων στον όροφο του παραδοσιακού αρχοντικού του ελλαδικού χώρου
αποτελείται από:
1. παρακυπτικά παράθυρα κάτω και φεγγίτες επάνω.
2. διπλή σειρά από φεγγίτες.
3. μεγάλα παράθυρα με χρωματιστά υαλοστάσια.
4. εναλλασσόμενα μεγάλα και μικρά παράθυρα.
Ο τετράγωνος πολυώροφος πύργος-κατοικία που συναντάται στη Μάνη κατά τους
μεταβυζαντινούς χρόνους περιλαμβάνει συνήθως:
1. 1-2 ορόφους.
2. 3-5 ορόφους
3. 6-8 ορόφους.
4. 9-10 ορόφους
Τα τοξωτά ανοίγματα των τοίχων, που συμβάλλουν στη διεύρυνση του χώρου της παραδοσιακής
κατοικίας των νησιών του Αιγαίου, ΔΕΝ τα συναντάμε:
1. στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική.
2. στην τουρκική αρχιτεκτονική.
3. στη βυζαντινή αρχιτεκτονική
4. στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική.
Με το αρχιτεκτονικό του έργο, ο Δημήτρης Πικιώνης αναζητά τα αρχέτυπα της ελληνικής κατοικίας:
1. στη μοντέρνα έννοια της ρήξης με την παράδοση.
2. στην τεχνολογία.
3. στην έννοια της εργονομίας.
4. στη μορφή και στον τρόπο δομής της παραδοσιακής ελληνικής κατοικίας
Από το 18ο αιώνα και μετά η μορφή των οικισμών στη δυτική Ευρώπη ΔΕΝ συνδέεται πια με:
1. την εκμετάλλευση της φύσης.
2. την πρόοδο της τεχνολογίας.
3. θρησκευτικές κοσμολογικές αντιλήψεις
4. μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης
Οι πρώτοι βιομηχανικοί οικισμοί στην Αττική διαμορφώθηκαν ως τα μέσα του 20ού αιώνα στις
περιοχές:
1. Λούτσα και Νέα Μάκρη.
2. Λαύριο, Ελευσίνα και Δραπετσώνα
3. Παλλήνη, Λιόσια και Εύξεινο Πόντο.
4. Μαραθώνα και Σούνιο.
Η ουσιαστική μεταβολή στις συνθήκες στέγασης στην Αθήνα επήλθε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο
πόλεμο με την κατασκευή πολυώροφων κτιρίων, που έγινε δυνατή χάρη στην τεχνολογία:
1. της οπτής πλίνθου
2. του αλουμινίου.
3. του οπλισμένου σκυροδέματος
4. της γυψοσανίδας
Η συμβολική σημασία των προσφυγικών πολυκατοικιών της Αθήνας έγκειται στο γεγονός ότι:
1. λειτουργούν ως φορείς ιστορικής μνήμης.
2. έγιναν αφορμή δημιουργίας του θεσμού της οριζόντιας ιδιοκτησίας
3. η χωροθέτησή τους οδήγησε σταδιακά στην ενοποίηση Αθήνας – Πειραιά
4. συνετέλεσαν στην αστικοποίηση της Αθήνας.
Η γενίκευση του θεσμού της αστικής πολυκατοικίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου στα
αστικά κέντρα οδήγησε:
1. στη διάσωση της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.
2. στο σεβασμό της πολιτιστικής κληρονομιάς
3. στην υπερεκμετάλλευση του αστικού εδάφους.
4. στη μείωση της επενδυτικής δραστηριότητας του ιδιωτικού κεφαλαίου
Η απόσταση μεταξύ των δαπέδων δύο διαδοχικών ορόφων στην αστική ελληνική πολυκατοικία
σήμερα είναι συνήθως:
1. 2,10 μ.
2. 3,00 μ.
3. 3,80 μ.
4. 4,50 μ.
Με βάση την ορθολογική θεώρηση της χρήσης των χώρων της κατοικίας στα πλαίσια της
μοντέρνας αρχιτεκτονικής, σε στενότερη σχέση μεταξύ τους πρέπει να βρίσκονται οι εξής χώροι:
1. το υπνοδωμάτιο και το λουτρό.
2. η κουζίνα και το λουτρό.
3. το καθιστικό και το υπνοδωμάτιο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο αρχιτέκτων Adolf Loos στο βιβλίο του Διάκοσμος και Έγκλημα
υποστήριξε:
1. την επιστροφή στην παράδοση του Μεσαίωνα.
2. την ενότητα τέχνης – αρχιτεκτονικής.
3. τη συνέχεια με τη νεοκλασική αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα.
4. τη ρήξη ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και στο διάκοσμο.
Η μοντέρνα κατοικία χαρακτηρίζεται από:
1. ιστορική συνέχεια.
2. διάσταση ανάμεσα στην κάτοψη και την όψη.
3. κατάλυση της συμμετρίας τόσο στην όψη όσο και στην κάτοψη.
4. αντιθετική σχέση μεταξύ της διαμόρφωσης του εσωτερικού και της διαμόρφωσης του περιβάλλοντος
  χώρου.
Η ιδρυτική διακήρυξη του Bauhaus (1919) για ενότητα ανάμεσα στην τέχνη και την τεχνική
υποδηλώνει:
1. αντίθεση με τις συντεχνίες του Μεσαίωνα.
2. υιοθέτηση της θέσης «η τέχνη για την τέχνη»
3. επιστροφή στη μεσαιωνική οργάνωση του χώρου.
4. τον ενιαίο αισθητικό χαρακτήρα ενός κτιρίου, από το κέλυφος έως τα μικροαντικείμενα χρήσης.
Ο σχεδιασμός προκατασκευασμένων αντικειμένων και κατοικιών στα εργαστήρια του Bauhaus
απορρέει από τη μέθοδο παραγωγής, τις δυνατότητες του υλικού και τον προγραμματισμό χρήσης
στα πλαίσια:
1. του ορθολογισμού και της οικονομίας.
2. ρομαντικών καταβολών του 19ου αιώνα.
3. ιστορικών αναβιώσεων
4. της ελευθερίας της φαντασίας.
Στην κατοικία Schröder του Rietvelt (Ουτρέχτη, 1923) ο εσωτερικός χώρος του ορόφου:
1. συνιστά έναν ενιαίο χώρο καθιστικού.
2. διαιρείται σε δωμάτια με σταθερά συμπαγή στοιχεία.
3. διαιρείται σε δωμάτια με σταθερά διαφανή στοιχεία.
4. είναι μεταβλητός, με δυνατότητα ενοποίησης μέσω κινητών διαχωριστικών πετασμάτων.
Το «Dymaxion House» του Buckminster Fuller (1927) είναι σχεδιασμένο ως πρωτότυπη κατοικία
για βιομηχανική μαζική παραγωγή:
1. με δυνατότητα ένταξης στον ιστορικό ιστό των αστικών κέντρων της δυτικής Ευρώπης.
2. με δυνατότητα προσαρμογής σε διαφορετικά κλιματικά περιβάλλοντα.
3. σε σχέση με το αστικό περιβάλλον του Manhattan στη Νέα Υόρκη.
4. ανεξάρτητα από τη μορφή και τις συνθήκες του περιβάλλοντος.
Η «Walking City» (πόλη–νομάς) σχεδιάστηκε από τον Ron Herron της ομάδας Βρετανών
αρχιτεκτόνων «Archigram» το:
1. 1907
2. 1926
3. 1964
4. 1988
Το «Modulor» του Le Corbusier είναι:
1. σύστημα τυποποίησης και μαθηματικής αρμονίας.
2. γεννήτορας της αρχιτεκτονικής μορφής.
3. μονάδα μαζικής παραγωγής αρχιτεκτονικού χώρου.
4. μηχάνημα αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.
Στη villa Savoye ο Le Corbusier δίνει προτεραιότητα στην:
1. τυποποίηση της μορφής.
2. ενότητα εσωτερικού – εξωτερικού χώρου.
3. τεχνολογία.
4. ιστορική συνέχεια.
Ένα από τα «πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής» του Le Corbusier είναι «η ελεύθερη κάτοψη». Με
τον όρο αυτό ο Le Corbusier εννοεί ότι η στήριξη ενός κτιρίου σε δομικό σύστημα από κολόνες και
πλάκες οπλισμένου σκυροδέματος επιτρέπει:
1. την ελεύθερη τοποθέτηση των τοίχων στην κάτοψη.
2. μεγάλα ανοίγματα στις όψεις του κτιρίου.
3. ελεύθερη διαμόρφωση του όγκου του κτιρίου.
4. την τοποθέτηση μόνο φερόντων τοίχων στο κτίριο.
Όταν λέει ο Le Corbusier ότι «η κατοικία είναι μια μηχανή για να ζεις μέσα σε αυτήν»:
1. αναφέρεται μόνο σε προκατασκευασμένες κατοικίες.
2. παραπέμπει στην απόρροια αισθητικής συγκίνησης από τη λειτουργικότητα της μορφής της
  μηχανής.
3. αναφέρεται στην προτεραιότητα της δομικής λειτουργίας μιας κατοικίας
4. εννοεί ότι η διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου είναι συνέχεια της διαμόρφωσης του εσωτερικού.
H αποσπασματικότητα του χώρου στις κατοικίες του Peter Eisenman αποτελεί έκφραση:
1. της έκθεσης του αυθαίρετου χαρακτήρα της συσχέτισης μορφής – λειτουργίας από τη μοντέρνα
  αρχιτεκτονική.
2. συνέχειας, σύμφωνα με τη μοντέρνα σύλληψη της μορφής της κατοικίας ως απόρροιας της
  εργονομικής της λειτουργίας.
3. συνέχειας με τη νεοκλασική παράδοση.
4. ενότητας του ανθρώπου με τη φύση.
Στην αρχιτεκτονική της Zaha Hadid η κατοικία συλλαμβάνεται ως ένας αναδιπλούμενος χώρος που
χαρακτηρίζεται από:
1. εργονομική λειτουργικότητα.
2. οργανική ενότητα.
3. ρήξη εσωτερικού – εξωτερικού.
4. καθαρές γεωμετρικές μορφές.
Η «μπλε πολυκατοικία» των Εξαρχείων ανήκει στη(ν):
1. βυζαντινή αρχιτεκτονική.
2. μπαρόκ αρχιτεκτονική.
3. νεοκλασική αρχιτεκτονική.
4. μοντέρνα αρχιτεκτονική.
Οι κήποι της αναγέννησης και του μπαρόκ:
1. αντλούν αισθητική σημασία από τη μίμηση της φύσης.
2. συνεχίζουν την παράδοση του Μεσαίωνα.
3. αποτελούν πεδία εργονομικής διαμόρφωσης του χώρου.
4. συνιστούν πεδία συμβολικής εκδίπλωσης συμπαντικών μύθων
Ο περιβάλλων χώρος της μοντέρνας κατοικίας:
1. συνεχίζει την παράδοση της αναγέννησης
2. συνεχίζει την παράδοση του νεοκλασικισμού
3. βρίσκεται σε ρήξη με το εσωτερικό της κατοικίας
4. αντλεί αισθητικό νόημα από τις ορθολογικές αρχές που διέπουν τη διαμόρφωση του εσωτερικού της
  κατοικίας.