ΑΣΕΠ 2008

Ποιο από τα παρακάτω αποτελεί έννοια της δεοντολογίας;
1. Η ψυχαγωγία
2. Η ειλικρίνεια
3. Η εκπαίδευση
4. Η αμοιβή
Πριν από την παροχή άμεσης φροντίδας στον άρρωστο, ο νοσηλευτής πλένει τα χέρια του
προκειμένου να:
1. προστατέψει τον εαυτό του από τα παθογόνα μικρόβια του αρρώστου.
2. προστατέψει τον άρρωστο από τα παθογόνα που ο νοσηλευτής πιθανόν να μεταφέρει
3. αποστειρώσει τα χέρια του πριν από την παροχή της φροντίδας
4. προστατέψει το περιβάλλον από πιθανά παθογόνα
Τα πλεονεκτήματα της εκπαίδευσης των ασθενών περιλαμβάνουν όλα τα παρακάτω ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ:
1. μείωση του κόστους.
2. αύξηση του αριθμού των εισαγωγών
3. αίσθημα ανεξαρτησίας για τον ασθενή
4. μείωση του άγχους της οικογένειας και του ασθενούς για τη φροντίδα υγείας
Σε ποιο τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα γίνεται το μεγαλύτερο μέρος της απορρόφησης των
θρεπτικών συστατικών;
1. Στο στόμα
2. Στο στομάχι
3. Στο παχύ έντερο
4. Σε κανένα από τα παραπάνω
Ποιο από τα παρακάτω ΔΕΝ αποτελεί αντικειμενικό σημείο αφυδάτωσης κατά την αξιολόγηση
ασθενούς με έλλειμμα υγρών;
1. Η αύξηση των σφίξεων και των αναπνοών
2. Η φυσιολογική σπαργή δέρματος
3. Η χαμηλή αρτηριακή πίεση
4. Τα στεγνά χείλη
Όταν υπάρχει απόφραξη του αεραγωγού από ξένο σώμα πραγματοποιείται ο χειρισμός κατά:
1. Babinski.
2. Valsava.
3. Heimlich.
4. Chron
Σε ποια ενέργεια πρέπει να προβεί ο νοσηλευτής κατά την αναρρόφηση όταν γνωρίζει ότι ο
ασθενής αποβάλλει εκκρίσεις με το βήχα;
1. Σε χρήση ασπίδας προσώπου ή μάσκας και γυαλιών.
2. Σε αναβολή της αναρρόφησης
3. Σε χορήγηση αναισθητικού
4. Σε καμία από τις παραπάνω
Οι νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με πνευμονική φυματίωση νοσηλεύονται:
1. σε κοινό θάλαμο του νοσοκομείου με άλλους ασθενείς.
2. στο σπίτι
3. σε θάλαμο αρνητικής πίεσης.
4. σε απλή απομόνωση
Σε ασθενείς με λοιμώξεις του αναπνευστικού η χορήγηση υγρών:
1. πρέπει να περιορίζεται.
2. πρέπει να αυξάνεται
3. πρέπει να απαγορεύεται
4. δεν έχει σημασία
Η διαδικασία με την οποία τα θρεπτικά συστατικά χρησιμοποιούνται στο σώμα μετά την πέψη και
την απορρόφηση καλείται:
1. .μεταβολισμός.
2. αναβολισμός.
3. καταβολισμός.
4. περισταλτισμός
Η νοσηλευτική διεργασία είναι:
1. σύστημα παροχής της νοσηλευτικής φροντίδας.
2. μέθοδος σχεδιασμού της νοσηλευτικής φροντίδας.
3. στάδιο της τεκμηρίωσης της νοσηλευτικής φροντίδας
4. θεωρία της νοσηλευτικής.
Ο κύριος σκοπός ενός κώδικα νοσηλευτικής δεοντολογίας είναι να:
1. καθορίζει τις ποινές για τους νοσηλευτές που δεν τον ακολουθούν.
2. ελέγχει τις Εθνικές Νοσηλευτικές Ενώσεις.
3. επιβάλλει τις αξίες και τις στάσεις του επαγγέλματος στους ασθενείς.
4. παρέχει το πλαίσιο για τη λήψη ηθικά αποδεκτών αποφάσεων κατά την άσκηση της νοσηλευτικής.
Σύμφωνα με τον ελληνικό κώδικα νοσηλευτικής δεοντολογίας, ο νοσηλευτής πρέπει να παρέχει τη
συνδρομή του για την ορθή ενημέρωση του ασθενούς αναφορικά:
1. μόνο με την πρόγνωση
2. μόνο με τη διάγνωση και τη θεραπεία.
3. μόνο με τους κινδύνους και τα οφέλη.
4. με όλα τα παραπάνω
Ποιο από τα παρακάτω προάγει τη μάθηση;
1. Η ακαμψία του εκπαιδευόμενου.
2. Οι επανειλημμένες αποτυχίες που συνδέονται με προηγούμενες εμπειρίες μάθησης.
3. Η δημιουργία περιβάλλοντος όπου ο εκπαιδευόμενος αισθάνεται ότι απειλείται.
4. Η ενεργός συμμετοχή του εκπαιδευόμενου.
Ποιο από τα παρακάτω θρεπτικά στοιχεία είναι η προτιμότερη πηγή ενέργειας για το σώμα;
1. Οι πρωτεΐνες.
2. Τα λίπη.
3. Οι υδατάνθρακες.
4. Οι βιταμίνες
Όλα τα παρακάτω ισχύουν για τη διατροφή ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ το ότι:
1. το νερό είναι αναγκαίο για τη διατήρηση φυσιολογικής πέψης, απορρόφησης και μεταβολισμού των τροφών.
2. η λήψη λίπους δεν είναι αναγκαία για τη λειτουργία του οργανισμού.
3. κάθε γραμμάριο υδατανθράκων αποδίδει 4 θερμίδες
4. η χοληστερόλη βρίσκεται μόνο στα ζωικά προϊόντα.
Ποια τροφή θα έχει τη μικρότερη δυσκολία λήψης από ασθενή με εγκεφαλικό επεισόδιο του οποίου
έχουν επηρεαστεί οι μύες του στόματος και του προσώπου;
1. Ένα ποτήρι νερό
2. Μια μερίδα πουρέ
3. Ένα κομμάτι βοδινό κρέας
4. Μια κοτόσουπα
Ποια από τις παρακάτω δίαιτες έχει την καλύτερη ισορροπία θρεπτικών συστατικών;
1. Λουκάνικα με τηγανητές πιπεριές και κρεμμύδια, μουστάρδα και ένα ποτήρι μπίρα.
2. Σάντουιτς με τυρί, σαλάτα με ανάμεικτα πράσινα λαχανικά και γάλα με χαμηλά λιπαρά
3. Γιαούρτι και ένα ποτήρι χυμό ντομάτα
4. Τηγανίτες με βούτυρο και σιρόπι, μπέικον και ένα ποτήρι γάλα.
Οι κίνδυνοι από την ενδοφλέβια χορήγηση υγρών περιλαμβάνουν όλα τα παρακάτω ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ:
1. τη διήθηση.
2. την εμβολή.
3. τη φλεβίτιδα.
4. τη διάταση του εντέρου από αέρια.
Ο καθετηριασμός της κύστεως πρέπει να γίνεται:
1. με άσηπτη τεχνική.
2. με καθαρή τεχνική.
3. μόνο από γιατρό.
4. με τη μεταφορά πάντα του ασθενούς στο χειρουργείο.
Ποιος είναι ο συνηθέστερος κίνδυνος για τον ασθενή κατά τον καθετηριασμό ουροδόχου κύστεως;
1. Η ανάπτυξη λοίμωξης.
2. Ο τραυματισμός της κύστεως.
3. Η ρήξη της ουρήθρας
4. Η μόνιμη ατονία του μυϊκού τοιχώματος της κύστεως.
Η μαζική απώλεια αίματος από το στόμα μπορεί να σημαίνει:
1. οξύ πνευμονικό οίδημα.
2. ανεπάρκεια μιτροειδούς βαλβίδας.
3. διάτρηση στομάχου.
4. κιρσορραγία.
Ποιο από τα παρακάτω αποτελεί ένα από τα κυριότερα σημεία πιθανού καρκίνου του λάρυγγα;
1. Πόνος στο στέρνο.
2. Βράγχος φωνής.
3. Κεφαλαλγία.
4. Αυχεναλγία.
Στους ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, για την αντιμετώπιση της σοβαρής
υποξίας:
1. χορηγούνται υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου.
2. χορηγούνται χαμηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου.
3. δεν χορηγείται οξυγόνο.
4. πραγματοποιείται μετάγγιση αίματος.
Τα κύρια συμπτώματα της πνευμονικής φυματίωσης είναι:
1. συριγμός και βήχας.
2. ναυτία και έμετος.
3. υπερκινητικότητα και σύγχυση.
4. πόνος και κνησμός.
Τα πιο αξιόπιστα κριτήρια για την έναρξη της οξυγονοθεραπείας είναι:
1. o βήχας και η υπερβολική απόχρεμψη.
2. τα υποκειμενικά σημεία και συμπτώματα.
3. τα αποτελέσματα της γενικής αίματος.
4. τα αποτελέσματα από την ανάλυση των αερίων αρτηριακού αίματος.
Όταν το δερματικό τεστ της φυματίωσης (mantoux) είναι θετικό, δείχνει:
1. έκθεση στο βάκιλο της φυματίωσης.
2. ενεργό πνευμονική φυματίωση.
3. τα αποτελέσματα της γενικής αίματος.
4. τα αποτελέσματα από την ανάλυση των αερίων αρτηριακού αίματος.
Όταν ο ασθενής παρουσιάζει σοβαρή δύσπνοια, παραγωγικό βήχα με αφρώδη ροδόχροα πτύελα,
ταχυκαρδία, κυάνωση και υγρές αφρώδεις αναπνοές, τότε η πιθανή διάγνωση είναι:
1. χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.
2. οξύ πνευμονικό οίδημα.
3. ενδοκαρδίτιδα.
4. καρδιογενής καταπληξία (shock).
Ένας κύριος σκοπός της νοσηλευτικής φροντίδας σε ασθενείς με αιματολογικά νοσήματα είναι:
1. η αντιμετώπιση της αλλαγής στις συνήθειες του εντέρου.
2. η ανακούφιση της γαστραλγίας.
3. η βελτίωση των κοινωνικών σχέσεων.
4. η πρόληψη των λοιμώξεων
Μετά τα πρώτα λεπτά της μετάγγισης αίματος ο ασθενής εμφανίζει πυρετό 38^oC, καρδιακή
συχνότητα 120/λεπτό, αρτηριακή πίεση 90/50 mm Hg και αιτιάται πόνο στην οσφύ. Μία άμεση
νοσηλευτική ενέργεια θα είναι:
1. το ξέπλυμα της φλεβικής γραμμής με φυσιολογικό ορό.
2. η συνέχιση της μετάγγισης.
3. η διακοπή της μετάγγισης.
4. η χορήγηση αντιπυρετικού
Στους ασθενείς με αιματολογικά νοσήματα είναι σημαντική:
1. η εφαρμογή άσηπτων τεχνικών.
2. η επαφή με άλλους ανθρώπους.
3. η καθημερινή λήψη κόκκινου κρασιού.
4. η έντονη άσκηση.
Κατά την αξιολόγηση ασθενών με καρκίνο του παχέος εντέρου τα κύρια ερωτήματα που πρέπει να
τίθενται από το νοσηλευτή αφορούν:
1. τις συνήθειες του ύπνου, της διασκέδασης και της διατροφής.
2. τη διατροφή και τις ποσότητες κόκκινου κρέατος που καταναλώνονται και την αλλαγή στις συνήθειες
  του εντέρου.
3. τον αριθμό των παιδιών, την οικογενειακή και την κοινωνική κατάσταση.
4. την ηλικία, το επάγγελμα και το ωράριο εργασίας.
Ο ερεθισμός και η λύση της συνέχειας του δέρματος γύρω από μια στομία (ειλεοστομία,
ουρητηροστομία) προλαμβάνεται με:
1. την καθαριότητα και την εφαρμογή ενός προστατευτικού φραγμού.
2. τη συστηματική διενέργεια υποκλυσμού.
3. τη συχνή αλλαγή του σάκου συλλογής.
4. το συχνό και έντονο καθαρισμό με σαπούνι και νερό.
Ο ασθενής με πρόσφατη στομία δείχνει πρώιμα σημεία αποδοχής της αλλαγής της εικόνας του
σώματός του όταν:
1. επιτρέπει στο νοσηλευτή να αδειάσει το σάκο της στομίας.
2. αρνείται να κοιτάξει στο σημείο της στομίας.
3. σταδιακά συμμετέχει στη φροντίδα της στομίας.
4. συνεχίζει να κάθεται στην τουαλέτα προκειμένου να έχει κένωση του εντέρου.
Κατά την αλλαγή του σάκου συλλογής μιας κολοστομίας ο νοσηλευτής αξιολογεί τη στομία και
διαπιστώνει ωχρότητα. Αυτό συνήθως υποδηλώνει:
1. ικανοποιητική παροχή αίματος.
2. απόφραξη της ροής του αίματος.
3. ανεπαρκή παροχή αίματος.
4. λοίμωξη.
Όταν ο ασθενής εμφανίζει μαύρα κόπρανα (μέλαινα κένωση), σημαίνει ότι η εστία της αιμορραγίας είναι:
1. στο ανώτερο γαστρεντερικό.
2. στο σιγμοειδές.
3. σε εσωτερικές αιμορροΐδες.
4. σε εξωτερικές αιμορροΐδες.
Στο παρελθόν η ειδική δίαιτα ήταν βασικό μέτρο αντιμετώπισης των πεπτικών ελκών. Σήμερα
πιστεύεται ότι πρέπει:
1. να περιορίζονται μόνο οι τροφές που προκαλούν συμπτώματα στον ασθενή.
2. να περιορίζονται μόνο οι πικάντικες τροφές.
3. να λαμβάνονται ελεύθερα όλες οι τροφές.
4. να χορηγείται παρεντερική διατροφή.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ασκίτη περιλαμβάνει:
1. μόνο τη μείωση των προσλαμβανόμενων υγρών.
2. μόνο τη μείωση του προσλαμβανόμενου νατρίου.
3. μόνο την παρακέντηση της κοιλιάς για την αφαίρεση του υγρού.
4. όλα τα παραπάνω
Ο ασθενής με οξεία παγκρεατίτιδα:
1. δεν πρέπει να λαμβάνει τίποτα από το στόμα.
2. μπορεί να λαμβάνει όσα υγρά επιθυμεί από το στόμα.
3. μπορεί να λαμβάνει μαλακές τροφές.
4. μπορεί να σιτίζεται ελεύθερα.
Οι ιοί της ηπατίτιδας που είναι υπεύθυνοι για τις επιδημίες είναι:
1. της ηπατίτιδας Β και C.
2. της ηπατίτιδας Α και Ε.
3. της ηπατίτιδας D.
4. της ηπατίτιδας G.
Ο ασθενής που έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο αυτί τοποθετείται μετεγχειρητικά:

*** Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ***
1. σε πλάγια θέση στην πάσχουσα πλευρά
2. σε πλάγια θέση στην υγιή πλευρά
3. σε ύπτια θέση με στήριξη της κεφαλής
4. σε πρηνή θέση
Η αμφιβληστροειδοπάθεια είναι μια διαταραχή που εμφανίζεται συχνότερα στα άτομα με:
1. σακχαρώδη διαβήτη.
2. όγκο του εγκεφάλου
3. νεφρική ανεπάρκεια
4. κίρρωση ήπατος
Η άμεση μετεγχειρητική φροντίδα μετά από ολική αρθροπλαστική (αντικατάσταση ισχίου ή
γόνατος) είναι σημαντική για όλα τα παρακάτω ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ:
1. την πρόληψη λοιμώξεων
2. την προαγωγή της κινητικότητας
3. τον έλεγχο της εικόνας σώματος
4. τον έλεγχο του πόνου.
Ένας ασθενής που φέρει γύψο στον αριστερό βραχίονα παραπονείται για κνησμό κάτω από το
γύψο. Για την ανακούφιση των συμπτωμάτων ο νοσηλευτής πρέπει:
1. να συστήσει βαθιές αναπνοές
2. να εισαγάγει ένα χάρακα κάτω από το γύψο.
3. να εμφυσήσει 50 ml αέρα κάτω από το γύψο.
4. να χορηγήσει αναλγητικά
Για τον υπολογισμό των συνολικών αποβαλλομένων πρέπει να προσμετρώνται:
1. μόνο τα αποβαλλόμενα ούρα
2. μόνο οι εκκρίσεις από τις παροχετεύσεις
3. μόνο τα εμέσματα και οι υδαρείς κενώσεις.
4. όλα τα παραπάνω.
Στην έναρξη της συλλογής ούρων 24ώρου ο νοσηλευτής:
1. συμπεριλαμβάνει τον όγκο των πρώτων ούρων στη διάρκεια του 24ώρου
2. θεωρεί τη στιγμή αμέσως μετά την πρώτη ούρηση της ημέρας ως εκκίνηση της διαδικασίας.
3. απορρίπτει τον όγκο των τελευταίων ούρων του 24ώρου.
4. ενθαρρύνει την πρόσληψη πολλών υγρών.
Στην οξεία φάση της νεφρικής ανεπάρκειας απαιτείται ωριαία μέτρηση των αποβαλλόμενων
ούρων. Σε ποια περίπτωση θα ανησυχήσει ο νοσηλευτής και θα ενημερώσει το γιατρό;
1. Όταν ο ασθενής καταναλώνει όλα τα προγραμματισμένα υγρά.
2. Όταν το ποσό των ούρων είναι τουλάχιστον 30 ml/ώρα.
3. Όταν το ποσό των ούρων είναι κάτω από 30 ml/ώρα
4. Σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις.
Ο ασθενής με νοσηλευτική διάγνωση «περίσσεια όγκου υγρών» που σχετίζεται με την
κατακράτηση νατρίου και νερού παρακολουθείται κυρίως για:
1. οιδήματα, ορθόπνοια, τρίζοντες κατά την ακρόαση των πνευμόνων.
2. ανορεξία, ναυτία, εμέτους.
3. δυσκοιλιότητα ή διάρροια.
4. ακράτεια ούρων ή κοπράνων.
Ποιο από τα παρακάτω αποτελεί παράγοντα κινδύνου για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας;
1. Η ομάδα αίματος ΑΒ.
2. Η απουσία κυήσεων.
3. Η λοίμωξη με τον HPV.
4. Η απουσία σεξουαλικής δραστηριότητας.
Η αιμορραγία μεταξύ των έμμηνων ρύσεων αναφέρεται ως:
1. μητρορραγία.
2. μηνορραγία.
3. ολιγομηνόρροια.
4. ψευδοεμμηνόπαυση.
Οι κοινοί σκοποί της φροντίδας όλων των ασθενών με γυναικολογικά προβλήματα περιλαμβάνουν:
1. την αύξηση του βάρους, την έντονη δραστηριότητα και την ψυχολογική υποστήριξη.
2. την υγιεινή διατροφή και το κολύμπι.
3. τη μείωση του βάρους, την ανάπαυση και τα ταξίδια.
4. την πρόληψη των λοιμώξεων, την εκπαίδευση και τη συναισθηματική υποστήριξη.
Όταν ο νοσηλευτής μιλάει σε ασθενή που έχει ενεργές ψευδαισθήσεις, βασική του φροντίδα είναι
σε κάθε περίπτωση:
1. να αξιολογήσει το περιεχόμενο και το θέμα των ψευδαισθήσεων.
2. να μεταφέρει τον ασθενή σε δωμάτιο απομόνωσης
3. να μετάσχει και ο ίδιος στην ψευδαίσθηση του ασθενούς, για να μην τον αναστατώσει.
4. να διαφωνήσει μαζί του.
Όταν συλλέγονται πληροφορίες από ασθενείς με διαταραχή της σκέψης (π.χ., σχιζοφρένεια):
1. η συνέντευξη πρέπει να είναι όσο το δυνατό μεγαλύτερης διάρκειας.
2. η συνέντευξη πρέπει να είναι σύντομη.
3. δεν έχει σημασία η διάρκεια της συνέντευξης.
4. δεν απαιτείται συνέντευξη.
Ο νοσηλευτής γνωρίζει ότι για τους ασθενείς με μείζονα κατάθλιψη η άμεση προτεραιότητα πρέπει
να είναι:
1. η αυστηρή οριοθέτηση της συμπεριφοράς του ασθενούς.
2. η αυστηρή απομόνωση του ασθενούς.
3. η απαγόρευση των επισκέψεων της οικογένειας.
4. η πρόληψη της αυτοκτονίας
Για όλους τους ουδετεροπενικούς ασθενείς οι οδηγίες σχετικά με τις προφυλάξεις έναντι των
λοιμώξεων πρέπει να περιλαμβάνουν τα παρακάτω ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ:
1. την εγκυμοσύνη.
2. τους διατροφικούς περιορισμούς
3. το πλύσιμο χεριών.
4. την αποφυγή δημόσιων χώρων με συνωστισμό.
Η ανακουφιστική φροντίδα ασθενούς με καρκίνο έχει ως στόχο:
1. την ίαση του ασθενούς.
2. την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς.
3. την επίσπευση του θανάτου.
4. την απομάκρυνση του ασθενούς από τους οικείους του.
Η αναλγησία για την αντιμετώπιση του καρκινικού πόνου πρέπει να:
1. χορηγείται κατ’ επίκληση (επί πόνου).
2. προγραμματίζεται συστηματικά καθ’ όλο το 24ωρο.
3. αποφεύγεται λόγω του κινδύνου εθισμού
4. Δεν ισχύει τίποτε από τα παραπάνω.
Η αλωπεκία που εμφανίζεται μετά τη χορήγηση χημειοθεραπείας σε ασθενή με καρκίνο:
1. έχει σχέση με την ηλικία του ασθενούς.
2. είναι μόνιμη.
3. είναι παροδική
4. είναι θανατηφόρα.
Ποιο από τα παρακάτω ΔΕΝ αποτελεί προειδοποιητικό σημείο καρκίνου;
1. Η δυσπεψία ή η δυσκολία στην κατάποση.
2. Το έλκος που δε θεραπεύεται
3. Ο φόβος.
4. Η ασυνήθιστη αιμορραγία ή οι εκκρίσεις.
Σε περίπτωση σπασμών σε παιδί με μηνιγγίτιδα πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμα:
1. συσκευή αναρρόφησης και τεχνητός αεραγωγός.
2. ανοικτή αρτηριακή γραμμή.
3. ποτήρι με νερό.
4. όλα τα παραπάνω.
Στη φροντίδα παιδιού με οξεία σπειραματονεφρίτιδα που παρουσιάζει περίσσεια υγρών μία
σημαντική παρέμβαση είναι:
1. αύξηση του προσλαμβανόμενου αλατιού.
2. παρακολούθηση του όγκου των αποβαλλόμενων ούρων τρεις φορές την εβδομάδα.
3. καθημερινό ζύγισμα.
4. όλα τα παραπάνω.
Το παιδί με άσθμα εμφανίζει:
1. διαταραχή στην ανταλλαγή αερίων λόγω βρογχικής στένωσης.
2. αύξηση του όγκου των υγρών λόγω δύσπνοιας.
3. κόπωση λόγω υπερερυθραιμίας.
4. βραδυκαρδία.
Κατά την αξιολόγηση παιδιού με κρίση άσθματος ο νοσηλευτής θα διαπιστώσει:
1. παρατεταμένο συριγμό κατά την εισπνοή.
2. παρατεταμένο συριγμό κατά την εκπνοή.
3. βραδύπνοια.
4. υγρό βήχα.
Κλίμακα Γλασκόβης ≤ 8 δηλώνει ότι ο ασθενής βρίσκεται, οπωσδήποτε, σε:
1. κατάσταση υπνηλίας.
2. εγρήγορση.
3. κώμα.
4. καρδιογενή καταπληξία
Σε μια κρίση επιληψίας γενικευμένης ή τονικοκλονικής (grand mal) πρωταρχική ευθύνη του
νοσηλευτή είναι:
1. να παραμεινει με τον ασθενή και να διασφαλίσει την ασφάλειά του.
2. να εφαρμόσει ηλεκτροσπασμοθεραπεία.
3. να διασωληνώσει τον ασθενή.
4. να χορηγήσει φάρμακα
Σε ασθενή με βαριά μυασθένεια η πρώτη προτεραιότητα είναι η αξιολόγηση:
1. της αναπνευστικής λειτουργίας.
2. της όρασης.
3. της βάδισης
4. της θερμιδικής πρόσληψης.
Η νοσηλευτική φροντίδα ασθενούς με νόσο του Parkinson εστιάζει κυρίως:
1. στην ψυχαγωγία του ασθενούς.
2. στη λεκτική επικοινωνία.
3. στην πρόληψη των επιπλοκών της νόσου και στην ασφάλεια.
4. στις σχέσεις με την οικογένεια.
Για να διαπιστωθεί με βεβαιότητα ενδεχόμενη αφυδάτωση στους ηλικιωμένους ασθενείς, πρέπει να
γίνεται έλεγχος:
1. της σπαργής του δέρματος.
2. της ξηρότητας των βλεννογόνων και της πυκνότητας των ούρων.
3. της τριχόπτωσης.
4. της όρασης.
Οι ηλικιωμένοι ασθενείς, σε σύγκριση με τους νέους, μπορεί να εμφανίσουν καταπληξία (shock):
1. με μικρότερη απώλεια αίματος.
2. με μεγαλύτερη απώλεια αίματος.
3. με την ίδια απώλεια αίματος.
4. πολύ σπάνια.
Οι ηλικιωμένοι ασθενείς με λοίμωξη σε οποιοδήποτε σύστημα πρέπει να παρακολουθούνται για
την εμφάνιση ποιας επιπλοκής;
1. Για μείωση της όρασης.
2. Για μείωση της ακοής.
3. Για καρδιακή ανεπάρκεια.
4. Για καμία από τις παραπάνω.
Η αρχική κλινική εικόνα ασθενούς με ολιγαιμική καταπληξία (shock) είναι:
1. βραδυκαρδία και ταχύπνοια.
2. βραδύπνοια.
3. ταχυκαρδία και ταχύπνοια.
4. μόνο βραδυκαρδία.
Σε περίπτωση καρδιοπνευμονικής ανακοπής, η αναλογία των θωρακικών συμπιέσεων/
εμφυσήσεων που εφαρμόζονται από 2 ανανήπτες είναι:
1. 4 συμπιέσεις / 1 εμφύσηση.
2. 15 συμπιέσεις / 1 εμφύσηση.
3. 15 συμπιέσεις / 2 εμφυσήσεις.
4. 30 συμπιέσεις /2 εμφυσήσεις.
Απαραίτητη νοσηλευτική παρέμβαση αμέσως πριν από τη χορήγηση δακτυλίτιδας είναι:
1. η μέτρηση των προσλαμβανόμενων υγρών.
2. ο έλεγχος των αερίων αρτηριακού αίματος.
3. ο έλεγχος του αριθμού των σφύξεων.
4. η μέτρηση της κεντρικής φλεβικής πίεσης.
Σε άτομα μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου η σεξουαλική δραστηριότητα:
1. πρέπει να διακόπτεται και το άτομο να απέχει για τουλάχιστον ένα χρόνο μετά την έξοδο από το
  νοσοκομείο.
2. πρέπει να αποφεύγεται για την υπόλοιπη ζωή του ασθενούς.
3. μπορεί να επανέλθει πλήρως αμέσως μετά την έξοδο από το νοσοκομείο.
4. μπορεί να ξεκινήσει 3 έως 6 εβδομάδες μετά το έμφραγμα.
Τα κλινικά ευρήματα σε απώλεια αίματος > 30% είναι:
1. αυξημένη διαστολική αρτηριακή πίεση.
2. αυξημένη συστολική αρτηριακή πίεση.
3. βραδυκαρδία.
4. χρόνος τριχοειδικής επαναπλήρωσης > 2 δευτερόλεπτα.
Όταν χορηγείται κάλιο πρέπει οπωσδήποτε:
1. να διαλύεται σε ισότονο διάλυμα.
2. να ελέγχονται τα ζωτικά σημεία κάθε μισή ώρα.
3. να εκτιμάται συνεχώς το επίπεδο συνείδησης.
4. να χορηγείται bolus (αδιάλυτο κατευθείαν στη φλέβα).
Στην έκτοπη κύηση:
1. σε ποσοστό 95% η ανάπτυξη του κυήματος συμβαίνει στην ωοθήκη.
2. υπάρχει πάντα ειδική (παθογνωμονική) συμπτωματολογία.
3. εμφανίζεται συνδυασμός συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό γυναικών.
4. εμφανίζεται πάντα σοβαρή διαταραχή του επιπέδου συνείδησης.
Ποια από τα παρακάτω αποτελούν φυσικές μεθόδους αντισύλληψης;
1. Ο θηλασμός και οι μέθοδοι ρυθμού.
2. Οι σπερματοκτόνες ουσίες και το κολπικό διάφραγμα.
3. Το προφυλακτικό και το ενδομητρικό σπείραμα.
4. Τα αντισυλληπτικά δισκία.
Ποιο από τα παρακάτω δεν αποτελεί μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής;
1. Η σπερματέγχυση.
2. Η εξωσωματική γονιμοποίηση.
3. Η αντισύλληψη.
4. Η κατάψυξη ωαρίων.
Ο νοσηλευτής κατά τη λήψη του αναπαραγωγικού ιστορικού μιας γυναίκας πρέπει να αναζητήσει
πληροφορίες σχετικές:
1. μόνο με τις πολιτισμικές πεποιθήσεις και στάσεις που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα.
2. μόνο με τη σεξουαλική ταυτότητα.
3. μόνο με την αναπαραγωγή και με την εικόνα σώματος.
4. με όλα τα παραπάνω.

ΑΣΕΠ 2008

Α' ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ - ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕ 14.01 - ΙΑΤΡΩΝ, ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΩΝ, ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ, ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗ

Α' ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ - ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

ΠΕ 14.01 - ΙΑΤΡΩΝ, ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΩΝ, ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ, ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ

ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗ