ΑΣΕΠ 2008

Στο μείκτη μιας τηλεπικοινωνιακής διάταξης εισέρχεται το σήμα της ραδιοσυχνότητας (F1) και το
σήμα του τοπικού ταλαντωτή συχνότητας (F2). Στην έξοδο θα πρέπει να εμφανίζονται τα εξής:
1. ένα σήμα με συχνότητα F1 – F2.
2. δύο σήματα με συχνότητες F1 + F2 και F1 – F2.
3. τρία σήματα με συχνότητες F1 – F2 , F1 και F2.
4. τέσσερα σήματα με συχνότητες F1 – F2 , F1 + F2 , F1 και F2.
Γιατί χρησιμοποιούνται αναμεταδότες στις τηλεπικοινωνιακές ζεύξεις πέραν του ορίζοντα;
1. Διότι είναι μεγάλη η ατμοσφαιρική διάχυση.
2. Διότι τα σήματα δεν ακολουθούν την καμπυλότητα της επιφάνειας της Γης.
3. Διότι η περίθλαση των σημάτων στα γεωγραφικά εμπόδια παράγει πολλά είδωλα
4. Διότι τα σήματα ανακλώνται σε εμπόδια και χάνουν την πόλωσή τους.
Σήμα υψηλής συχνότητας και ισχύος 10 W εκπέμπεται σε περιβάλλον με απόσβεση 2 db/km. Σε
πόση απόσταση η ισχύς του σήματος θα γίνει 1 W;
1. Σε 2 km.
2. Σε 5 km.
3. Σε 10 km.
4. Σε 20 km.
Για τη μετάδοση αναλογικών τηλεοπτικών προγραμμάτων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το
τηλεφωνικό ζεύγος καλωδίων (copper pair) που συνδέει το τηλεφωνικό κέντρο με κάθε
συνδρομητή;
1. Όχι.
2. Ναι, εφόσον ο συνδρομητής μπορεί να ενισχύσει το σήμα.
3. Ναι, εφόσον ο συνδρομητής δε βρίσκεται κοντά στο τηλεφωνικό κέντρο.
4. Ναι, σε κάθε περίπτωση.
Για επικοινωνίες ευρείας ζώνης και μεγάλων αποστάσεων η κατάλληλη οπτική ίνα είναι η:
1. μονότροπη (mono mode).
2. πολύτροπη (multi mode).
3. πολύτροπη βαθμωτού δείκτη διάθλασης (multi mode step index).
4. πολύτροπη βαθμιαίου δείκτη διάθλασης (multi mode graded index mode).
Σε ραδιοκύμα με συχνότητα των 600 ΜΗz το μήκος κύματος λ στο κενό είναι:
1. 0,1 m.
2. 0,5 m.
3. 1 m.
4. 5 m.
Στον ελεύθερο χώρο (κενό) η ένταση Ε του ηλεκτρικού πεδίου προσδιορίζει την πυκνότητα ροής
ισχύος P_d που δίνεται από τον τύπο:
1. P_d = E²/377 , W/m²
2. P_d = E /377 , W/m²
3. P_d = E² ● 377 , W/m²
4. P_d = E ● 377 , W/m²
Η χρονοθυρίδα είναι στοιχείο:
1. της ΤDM.
2. της FDM.
3. κοινό της ΤDM και της FDM.
4. άσχετο με την ΤDM ή με την FDM.
Ένα επικοινωνιακό σήμα ισχύος 1 mW έχει SNR=60 db. Η ισχύς του θορύβου θα είναι:
1. 1 nW.
2. 1 pW.
3. 1 mW.
4. 1 W.
Εάν SNR¹ και SNR² είναι οι αντίστοιχοι σηματοθορυβικοί λόγοι στην είσοδο και στην έξοδο ενός
δέκτη, τότε ο συντελεστής (εικόνα) θορύβου F ορίζεται ως:
1. F= SNR ² / SNR ¹
2. F= SNR ¹ ● SNR ²
3. F= SNR ¹ / SNR ²
4. F= SNR ² ● SNR ¹
Σε γραμμή μεταφοράς με απόσβεση 3 db η ισχύς στην έξοδο θα ισούται με:
1. το 0,1 της ισχύος στην είσοδο
2. το 0,2 της ισχύος στην είσοδο.
3. το 0,25 της ισχύος στην είσοδο.
4. το 0,5 της ισχύος στην είσοδο.
Σε μια γραμμή μεταφοράς με βραχυκυκλωμένη την έξοδο, ο συντελεστής ανάκλασης ρ ισούται με:
1. ρ = –2
2. ρ = –1
3. ρ = 1
4. ρ = 2
Η χαρακτηριστική αντίσταση ενός ομοαξονικού καλωδίου προσδιορίζει:
1. την τιμή της ωμικής του αντίστασης ανά 100 m.
2. το μέτρο της σύνθετης αντίστασής του ανά 100 m στη συχνότητα συντονισμού
3. το μέτρο της σύνθετης αντίστασης που πρέπει να συνδεθεί σε κάθε άκρο του για πλήρη προσαρμογή
4. το μέτρο της σύνθετης αντίστασής του ανά 10 m στη συχνότητα συντονισμού.
Εάν ο θερμικός θόρυβος με εύρος ζώνης 1 Hz είναι –174 dbm, τότε με εύρος ζώνης 1 MHz θα είναι:
1. –144 dbm.
2. –134 dbm.
3. –124 dbm
4. –114 dbm
Η κατάταξη των καλωδίων κατά αύξουσα απόσβεση (πρώτο αυτό με τη μικρότερη απόσβεση)
είναι:
1. οπτική ίνα – ομοαξονικό – τηλεφωνικό ζεύγος
2. ομοαξονικό – τηλεφωνικό ζεύγος – οπτική ίνα
3. τηλεφωνικό ζεύγος – οπτική ίνα – ομοαξονικό
4. τηλεφωνικό ζεύγος – ομοαξονικό – οπτική ίνα
Σε μια μικροκυματική ραδιόζευξη μήκους 30 km με απόσβεση 4 db/km στην οποία ο δέκτης έχει
ευαισθησία –90 dbm, η εκπεμπόμενη ισχύς πρέπει να είναι τουλάχιστον:
1. 10 dbm.
2. 20 dbm.
3. 30 dbm.
4. 40 dbm.
Κεραία λ/4 στη συχνότητα 30 MHz θα έχει μήκος:
1. 2,5 m.
2. 2,0 m.
3. 1,5 m.
4. 1,0 m.
Το δίπολο λ/2 ως κεραία έχει θεωρητικά την εξής απολαβή:
1. 5,5 dBi
2. 4,5 dBi
3. 3,5 dBi
4. 2,5 dBi
Μια ισοτροπική κεραία έχει απολαβή:
1. 1
2. 2
3. 3
4. 4
Η απολαβή G μιας μικροκυματικής κεραίας που έχει ενεργό άνοιγμα (ενεργό επιφάνεια) Α, στο
μήκος κύματος λ, δίδεται από τη σχέση:
1. G = (4π) / (Αλ²)
2. G = (4πΑ) / (λ²)
3. G = (2π) / (Αλ²)
4. G = (2πΑ) / (λ²)
10 dBm + 10 dB ισούται με:
1. 0 dBm
2. 10 dBm
3. 20 dBm
4. 30 dBm
H ισχύς 10 kW είναι:
1. 10 dBW
2. 20 dBW
3. 30 dBW
4. 40 dBW
Εάν fm είναι η μέγιστη συχνότητα που περιέχεται στο σήμα που διαμορφώνει αναλογικά κατά
πλάτος (ΑΜ) το φέρον υψηλής συχνότητας, τότε το εύρος ζώνης Βam του διαμορφωμένου σήματος
ΑΜ θα είναι:
1. Βam = fm
2. Βam = 2 fm
3. Βam = 3 fm
4. Βam = 4 fm
Εάν R είναι ο ρυθμός δεδομένων σε bits ανά δευτερόλεπτο και Β είναι το εύρος ζώνης του
διαμορφωμένου σήματος RF, τότε η αποδοτικότητα Ν του εύρους ζώνης εκφράζεται από τη σχέση:
1. Ν = R+B
2. Ν = R•B
3. Ν = R/B
4. Ν = R–B
Σύμφωνα με το θεώρημα του SHANNON, εάν S/N είναι ο σηματοθορυβικός λόγος, τότε η μέγιστη
δυνατή αποδοτικότητα εύρους ζώνης δίνεται από τον τύπο:
1. n = log₂(1+S/N)
2. n = log₁₀(1+S/N)
3. n = log₂(1–S/N)
4. n = log₁₀ (1–S/N)
Στην ψηφιακή διαμόρφωση ραδιοσημάτων κατά QPSK το πλήθος των διακριτών φάσεων του
φέροντος είναι:
1. 2
2. 4
3. 8
4. 16
Ένα αναλογικό σήμα περιορισμένης ζώνης με μέγιστη συχνότητα fm μπορεί να ανακατασκευαστεί
από τα δείγματά του, αρκεί η συχνότητα δειγματοληψίας fs να είναι:
1. fs < 2 fm
2. fs < fm
3. fs > 2 fm
4. fs > fm
Στην ψηφιακή διαμόρφωση FSK με συχνότητα φέροντος fc και απόκλιση Δf, οι τιμές του
διαμορφωμένου σήματος είναι:
1. 2 fc
2. (fc + Δf) και (fc – Δf)
3. (2 fc + Δf) και (2 fc – Δf)
4. 4 fc
Πολυπλεξία είναι μια τεχνική στην οποία ένας αριθμός ανεξάρτητων σημάτων συνδυάζεται σε
σύνθετο σήμα κατάλληλο για:
1. ενίσχυση.
2. μετάδοση σε ένα επικοινωνιακό δίαυλο (κανάλι).
3. μετάδοση μόνο σε πολλούς διαύλους (κανάλια)
4. κωδικοποίηση.
Η πολυπλεξία FDM είναι:
1. πολυπλεξία με διαίρεση συχνότητας.
2. πολυπλεξία με διαίρεση χρόνου.
3. πολυπλεξία με διαίρεση πλάτους.
4. πολυπλεξία με πολλαπλασιασμό συχνότητας.
Εάν σε ένα σύστημα PCM υπάρχουν 128 στάθμες κβάντισης, τότε κάθε δείγμα θα χρησιμοποιεί:
1. 128 bits/δείγμα.
2. 7 bits/δείγμα.
3. 2 bits/δείγμα.
4. 156 bits/δείγμα.
Οι δύο καταστάσεις της ΟΟΚ (On–Off Keying) αντιστοιχούν:
1. σε εκπομπή μίας σταθερής τιμής ισχύος και σε μη εκπομπή.
2. σε δύο σταθερές συχνότητες εκπομπής.
3. σε δύο σταθερές τιμές ισχύος εκπομπής.
4. σε δύο σταθερές φάσεις εκπομπής.
Στην έξοδο ενός δειγματολήπτη το σήμα έχει:
1. διαμόρφωση πλάτους παλμών.
2. διαμόρφωση θέσης παλμών.
3. διαμόρφωση διάρκειας παλμών.
4. αποδιαμόρφωση θέσης παλμών
Οι στερεοφωνικοί πομποί ραδιοφωνίας FM εκπέμπουν το αριστερό και το δεξί κανάλι ως εξής:
1. ταυτόχρονα το [αριστερό + δεξί] και με βοηθητικό φέρον το [αριστερό – δεξί].
2. σε διαφορετικούς χρόνους (πρώτα το αριστερό και κατόπιν το δεξί).
3. σε διαφορετικές συχνότητες (πρώτα το δεξί και κατόπιν το αριστερό).
4. σε διαφορετικές φάσεις (πρώτα το δεξί και κατόπιν το αριστερό).
Σε ένα δέκτη ραδιοφωνίας ΑΜ το λαμβανόμενο σήμα είναι 1500 kHz. Εάν ο τοπικός ταλαντωτής
έχει συχνότητα 1955 kHz, τότε η ενδιάμεση συχνότητα ΙF (Intermediate Frequency) θα είναι:
1. 355 KHz
2. 455 KHz
3. 555 KHz
4. 655 KHz
Ο τοπικός ταλαντωτής και η αλλαγή (μεταλλαγή) συχνότητας στους δέκτες χρησιμοποιούνται
διότι:
1. επιτρέπουν τη χρήση φίλτρων σε σταθερή ενδιάμεση συχνότητα
2. απορρίπτουν τις παρασιτικές συχνότητες.
3. απορρίπτουν το θόρυβο που συνοδεύει το σήμα.
4. απορρίπτουν τις παρεμβολές.
Οι πομποί ραδιοφωνίας ΑΜ στη ζώνη των βραχέων κυμάτων (SW) περιβάλλονται από ζώνη σιγής;
1. Ναι, πάντοτε.
2. Όχι, ποτέ.
3. Ναι, αν έχουν μικρή ισχύ εκπομπής και μικρό εύρος ζώνης.
4. Όχι, αν έχουν κατευθυντική κεραία
Αν συμβολιστούν με Τ η ισοδύναμη θερμοκρασία και με Κ η σταθερά Boltzmann, τότε η φασματική
πυκνότητα ισχύος Ν_ο θορύβου που μεταβιβάζεται από μια πηγή θορύβου σε προσαρμοσμένο
φορτίο είναι:
1. Ν_ο=Τ/Κ
2. Ν_ο=ΚΤ
3. Ν_ο=3ΚΤ
4. Ν_ο=Κ/Τ
Ο «θόρυβος» (noise) ορίζεται ως ένα σήμα που έχει:
1. τυχαίο πλάτος και τυχαία φάση μόνο.
2. τυχαίο πλάτος, τυχαία συχνότητα και τυχαία φάση.
3. τυχαίο πλάτος και τυχαία συχνότητα μόνο
4. τ υχαία συχνότητα και τυχαία φάση μόνο.
Σε ένα ορθογώνιας διατομής κυματοδηγό ο ρυθμός με τη χαμηλότερη συχνότητα αποκοπής είναι:
1. ΤΕ_{2 1}
2. ΤΕ_{1 2}
3. ΤΕ_{1 1}
4. ΤΕ_{1 0}